|
|
| AIDS’e yol açan virusu tasiyan çocuklarla bir arada olmami gerektiren bir mesleğim var. Bu çok ozel cocuklarla aramdaki iliski adeta aldigim bir tur armagandir. Size Tyler’in yurekliliğinden soz etmek istiyorum. Tyler doğduğunda kucuk bedeni HIV virusunu taşıyordu ve anneside bu enfeksiyona yakalanmıştı. Yaşamının ilk gunlerinden beri, hayatta kalabilmek için sürekli ilac tedavisi goruyordu. Zaman zaman solunum guclugu cektigi icin de oksijen takviyesi yapilmasi gerekiyordu. Tyler çocukluğunun bir anini bile bu olumcul hastalıga harcamaktan yana degildi. Onun her zaman ilac yuklu sirt çantası sirtinda, oksijen tupu yanında, cekistirdigi kucuk vagonun uzerinde bahcede koştururken gorebilirdiniz. Tyler’in hayatta olmaktan duydugu nese ona enerji veriyor ve bu enerji hepimizin onun olanaksizi basaracağina olan inancimizi pekistiriyordu. Annesi Tyler’in çok hizli hareket ettigi ve bir anda gozden kayboldugu için kirmizilar giydirecegini söylüyordu. Boylelikle annesi pencereden baktığı zaman taniyiverecekti Tyler'i Bu amansiz hastalik sonunda Tyler gibi afacan bir çocugu da perisan dusurdu. Artik oldukca hastaydi, ayni annesi gibi. Cok fazla omurleri kalmadigi anlasilinca annesi Tyler ile konusmaya ve kendisinin de yakin bir zamanda olecegini ve cenette onunla beraber olacagini soyleyerek onu rahatlatmak icin caba harcamaya başladi. Olumunden bir kaç gun once Tyler beni yatagina cagirdi ve su sozleri fisildadi ; “Sanirim yakinda olecegim, ama korkmuyorum. Oldugum zaman lütfen bana kırmızı giysiler giydir. Annem benimle birlikte cennete gelecegine soz verdi. O geldiginde ben belki oyun oynuyor olabilirim ve beni hemen bulmasini istiyorum. |