|
|
|
Otuzbesime bastim gecen hafta... Ilk yari bitti: Hayat:1...Ben:0 Ama belliydi boyle olacagi... Nicedir baslamisti belirtiler: Yolda cocuklar "Amca su topu ativersene" diye seslendiklerinde kuskulanmistim ilkin... Sonra saclarimdaki beyaz teller tescilledi yari yolun ufukta gorundugunu... Baktim, lise fotograflarim sararmis, sinif arkadaslarim yaslanmis. Es dost sohbetlerinde saglik ve cocuk konusulur olmus, seyahat ve ask yerine...Gok gibi gurlemeye aliskin muzik setimin ses dugmesini kisar olmusum,icimdeki ucurtmanin ipini cekercesine... "Bizim zamanimizda" diye baslayan nutuklar atmaya baslamisim mezuniyet torenlerinde-hayret! Daha dun degil miydi benimkisi?-Yillar yili dudak buktugum "olumden sonra hayat"masallarina kulak kabartmaya baslamisim gizliden gizliye... Iple cektigim Haziranlara sirt cevirmisim.(Haziranda dogmus) Yasamin orta sahasina girmisim.. irkilmisim... Ruhumun ikizleri (ikizler burcu) yine cekistiriyorlar kollarimdan. Biri "Daha ne gordun ki" diyor yuzunde papatyalarla; "Asil simdi basliyor hayat...! Bundan sonrasi rahat!" Lakin "Buydu gorup gorecegim" diye efkarlaniyor oteki..."Ikinci yari gecer hizla yaslanirsin zamanla... "Yasi genc olanlar 35'e uzak durduklarini sanarak "sahi oldu mu o kadar? Hic gostermiyorsun" tesellisindeler... 35'le coktan tanisanlarsa "hayat hosgeldin" pankartlariyla karsilamadalar...Ilk yari sadece bir isinmaymis meger: Asil ikinci yarida anlasilirmis tadi, hayatin... kavganin... askin... Bense saskin... devre arasi bilancolarindayim.Son donemde, kimbilir kac kez eski aniyi yarali ele gecirdim,bellegimin derinliklerinde...? Kimbilir kac kez kendime yakalandim, kendimden kacarken... ve sustum vicdan sorgularinda Aksi sedamla bile dertlesmedim. Meger ne yaman seruvenmis hayat? Bazen yediverengulleri gibi bereketli... Sanki hayat degil, Korfez krizi mubarek: Bir koyup,bes aliyorsun... Yasiyor, seviyor ve seviliyorsun... Bazense kitliktan kiriliyor ortalik. sasip kaliyorsun...Oysa-herkes bilmezden gelse de- skoru belli oyunun: 30'larda dedeni ve nineni kaybediyorsun. 40'larinda anneni ve babani... ve 70'inde kendini... simdi devre arasi yolun yarisi... Bugune dek ancak tanistik hayatla...Ben ona kendimi tanittim... O bana kendini...Gogsume madalya gibi dizdim hatalarimi... Zaferlerim onlar benim...Olgunlugumun yapitaslari... Ve derin bir yara gibi sakladim basarilarimi...Asansor cikarken yukari, donup bakmadim asagi...Donmesin diyebasim... Ben istikballe arkadasim... Ne var ki hersey yarim...Hayat da yarim, sevdalar da... Daha diyeti odenmedi sevinclerin...Ihanetlerin hesabi sorulmadi... Nazim'in dedigi gibi Kopardim portakali dalindan. Ama kabugu soyulmadi. Sevdalara doyulmadi...Doydum" diyen gormedim ki ben zaten... Lakin gel de zamana anlat bunu...Sahi nedir bu telas, bu kin? Sanki oluye can yetistireceksin. Baktim ikinci yari kapida... ve hayatin ceza sahasi yakin... Doldurdum bir kara kutuya 35 yilin hesabini. Acilar, sancilar bir cekmecede, sevdalar digerinde... Bir yerde huzunler ve korkular, bir ustte sevincler ve zaferler Kat kat, dizi dizi dizdim kullanilmis takvimlerimi...Sabirla kapattim kutuyu, sevgiyle muhurledim agzini... Ilk yari bilancom o benim: Yanginda ilk kurtarilacak...kazada ilk acilacak... Yarimlar tam oldugunda kara kutuyu acip bakanlar teshis koyacaklar halime... "cok mutlu olmus, fazla yuksekten ucmus zavalli" diyecekler, ya da "sebepsiz alcalmis. Bile bile vurmus kendini daglara..."Fakat kara kutu ancak bir kismini soyleyecek hikayenin...Kalani benimle gelecek... Daglarin yamaclarina savuracagim en mahrem hatiralarimi. Reyhanlar saklayacak sirlarimi...Skoru bir tek Ege'nin sulari bilecek... Denize kavusabilirse eger icimdeki nehir... Hayat:0...Ben:1 Can Dündar |